poslaniec LaSalette

Zapamiętaj mnie
PRENUMERATA
POSŁANIEC MBS
ZAMÓW   
2018-5, Rozważania biblijne

WILK … Z BARANKIEM

(Iz 11, 1-9)

Wiary nie można przeżywać w pojedynkę, w oderwaniu od wspólnoty Kościoła. Istnieje bowiem wówczas poważne ryzyko jej utraty. Łatwiej złamać jednego, niż wielu. Kryzysy leczy się skutecznie w otoczeniu przyjaznych ludzi, nie zaś na „samotnej wyspie”.

Izajasz kreśli przed nami zaskakujący obraz wspólnoty. Posługuje się obrazowym językiem zaczerpniętym ze świata zwierząt – dzikich (wilk, pantera, lew, niedźwiedzica) i domowych (baranek, koźlę, cielę, krowa). W naturalnych warunkach istnienie ich obok siebie byłoby niemożliwe. Pierwsze są krwiożercze i drapieżne, drugie zaś roślinożerne i spokojne. Pierwsze jawią się jako zdecydowanie mocniejsze, działają podstępnie i czyhają na drugie, które z kolei prezentują się niemalże jako bezbronne.

Obraz jest bardzo wymowny. Rodzi pytanie, w jaki sposób tak przeciwstawne gatunki mogą ze sobą współistnieć. Nadto zostaje wzmocniony poprzez obecność jadowitej kobry i żmii, z którymi bez żadnej obawy igrają niemowlę i dziecko.

Wyjaśnienie zagadki nie jest skomplikowane. Zwierzęta symbolizują ludzi, ich różnorodność charakterów i zachowań. Jedni są z natury agresywni, atakujący, inni natomiast spokojni, nawet niezdolni, aby się obronić, przeciwstawić albo wyczuć podstęp. Wzajemna harmonia między nimi jest zadziwiająca. Nie dochodzi do rozlewu krwi, panuje natomiast pokój i zaufanie. Obraz jedności nie jest utopią ani fantazją prorocką. Zapowiada tajemnicę Jezusa Chrystusa. Jego pojawienie się na ziemi wiąże się z nastaniem nowych czasów. W Nim jest pełnia darów Ducha Świętego, która udziela się każdemu, kto rzeczywiście wierzy w Jezusa.

Znakiem udzielania się Ducha Świętego jest jedność. Nikt sam nie może zbudować między ludźmi trwałych więzi. Zawsze okażą się z czasem interesowne i ulegną rozbiciu. Różnice istniejące między ludźmi są tak wielkie, że jedynie pieniądz może stać się na pewien czas gwarantem wzajemnych relacji. Ale później również on straci swoją moc i zamieni dotychczasową bliskość w jeszcze większe oddalenie i wrogość.

Jedynie Duch Święty sprawia, że człowiek przestaje widzieć w drugim rywala, którego należy atakować. Dzięki Duchowi Świętemu ktoś, kto był dotychczas dla nas łatwym „łupem”, staje się bratem w wierze. Poznanie Boga owocuje bowiem zawsze bliskością wobec drugiego.

Prorocki obraz znajduje swoją kontynuację w Nowym Testamencie, w modlitwie Jezusa o jedność wśród wierzących w Niego. Otrzymywany jedynie za cenę wiary Duch Święty czyni nas zdolnymi do nowych relacji, do komunii, której nie zna świat. Spoczywa na nas odpowiedzialność za przekaz wiary. Jawi się pilna potrzeba tworzenia eklezjalnych wspólnot, w których znikają agresja, podstęp, wyzysk najsłabszych, a ich miejsce zajmują miłość, bezpieczeństwo, wyrozumiałość, czyli jedność.

Duch Święty jest w Kościele i chce go ukazać jako wspólnotę różnorodnych wspólnot. Sami doświadczamy, że rodziny, z których wyszliśmy i tak wiele im zawdzięczamy, są niejednokrotnie podzielone i przestały być znakiem udzielania się Ducha Świętego. Ratunkiem dla nich może być tylko Kościół, bo Jezus żyje w nim nieustannie i obdarza swoim życiodajnym Duchem tworzącym jedność.

Żyjemy w czasach ostatecznych, w których starotestamentowe zapowiedzi zrealizowały się. Wielu jednak, zwłaszcza młodych przestało już słuchać Dobrej Nowiny, bo nie widzą w codziennym życiu jej skuteczności. Mogą ich zatrzymać znaki, zwłaszcza jeden zwierający w sobie wszystkie – jedność pomiędzy „wilkiem i barankiem”.

 

ks. prof. Stanisław Witkowski MS ks. dr hab. Stanisław Witkowski MS
ROZWAŻANIA SŁÓW EWANGELII
(J 13, 31-33a. 34-35), V Niedziela Wielkanocna, 19 maja 2019

Przykazanie miłości

W tekście św. Jan gdy mówi o miłości używa słowa „Agape”. To słowo opisuje miłość, która nie jest spontaniczna i łatwa. Jest bardziej bożym darem, niż wypracowaną sprawnością człowieka. W czasie
chrztu ta zdolność do miłości „agape” została nam dana. Ta zdolność jest nam dawana także za każdym razem kiedy wchodzimy w głęboką relację z Bogiem, która określa nas jako „Dzieci Boże”. Po ludzku tak jak apostołowie i my jesteśmy niezdolni to zrealizowania przykazania miłości „agape”, ale „przechowujemy ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas” (2 Kor 4,7).”
ks. Marcin Sitek MS
(student UPS w Rzymie)

"

A F O R Y Z M

„Nieskończona miłość Boga do nas stała się widzialna w Jezusie Chrystusie. Poprzez rany ciała objawia się tajemnicza miłość jego serca, ujawnia się wielka tajemnica miłości, ukazuje się miłosierdzie naszego Boga.”

(Św. Bernard)


CZYTANIA LITURGII NA DZIŚ
MULTIMEDIA
FACEBOOK

5 dni temu

Czy pamiętacie, że w każdym numerze Posłańca jest krzyżówka z nagrodami?
Dzisiaj, w święto św. Andrzeja Boboli, warto dodać, że nagrodami za poprawne odgadnięcie hasła będą książki o tym Patronie Polski!
... WięcejMniej

Zobacz na Facebooku
PARTNERZY
KARTKA z KALENDARZA