poslaniec LaSalette

Zapamiętaj mnie
PRENUMERATA
POSŁANIEC MBS
ZAMÓW   
2018-5, Rozważania biblijne

WILK … Z BARANKIEM

(Iz 11, 1-9)

Wiary nie można przeżywać w pojedynkę, w oderwaniu od wspólnoty Kościoła. Istnieje bowiem wówczas poważne ryzyko jej utraty. Łatwiej złamać jednego, niż wielu. Kryzysy leczy się skutecznie w otoczeniu przyjaznych ludzi, nie zaś na „samotnej wyspie”.

Izajasz kreśli przed nami zaskakujący obraz wspólnoty. Posługuje się obrazowym językiem zaczerpniętym ze świata zwierząt – dzikich (wilk, pantera, lew, niedźwiedzica) i domowych (baranek, koźlę, cielę, krowa). W naturalnych warunkach istnienie ich obok siebie byłoby niemożliwe. Pierwsze są krwiożercze i drapieżne, drugie zaś roślinożerne i spokojne. Pierwsze jawią się jako zdecydowanie mocniejsze, działają podstępnie i czyhają na drugie, które z kolei prezentują się niemalże jako bezbronne.

Obraz jest bardzo wymowny. Rodzi pytanie, w jaki sposób tak przeciwstawne gatunki mogą ze sobą współistnieć. Nadto zostaje wzmocniony poprzez obecność jadowitej kobry i żmii, z którymi bez żadnej obawy igrają niemowlę i dziecko.

Wyjaśnienie zagadki nie jest skomplikowane. Zwierzęta symbolizują ludzi, ich różnorodność charakterów i zachowań. Jedni są z natury agresywni, atakujący, inni natomiast spokojni, nawet niezdolni, aby się obronić, przeciwstawić albo wyczuć podstęp. Wzajemna harmonia między nimi jest zadziwiająca. Nie dochodzi do rozlewu krwi, panuje natomiast pokój i zaufanie. Obraz jedności nie jest utopią ani fantazją prorocką. Zapowiada tajemnicę Jezusa Chrystusa. Jego pojawienie się na ziemi wiąże się z nastaniem nowych czasów. W Nim jest pełnia darów Ducha Świętego, która udziela się każdemu, kto rzeczywiście wierzy w Jezusa.

Znakiem udzielania się Ducha Świętego jest jedność. Nikt sam nie może zbudować między ludźmi trwałych więzi. Zawsze okażą się z czasem interesowne i ulegną rozbiciu. Różnice istniejące między ludźmi są tak wielkie, że jedynie pieniądz może stać się na pewien czas gwarantem wzajemnych relacji. Ale później również on straci swoją moc i zamieni dotychczasową bliskość w jeszcze większe oddalenie i wrogość.

Jedynie Duch Święty sprawia, że człowiek przestaje widzieć w drugim rywala, którego należy atakować. Dzięki Duchowi Świętemu ktoś, kto był dotychczas dla nas łatwym „łupem”, staje się bratem w wierze. Poznanie Boga owocuje bowiem zawsze bliskością wobec drugiego.

Prorocki obraz znajduje swoją kontynuację w Nowym Testamencie, w modlitwie Jezusa o jedność wśród wierzących w Niego. Otrzymywany jedynie za cenę wiary Duch Święty czyni nas zdolnymi do nowych relacji, do komunii, której nie zna świat. Spoczywa na nas odpowiedzialność za przekaz wiary. Jawi się pilna potrzeba tworzenia eklezjalnych wspólnot, w których znikają agresja, podstęp, wyzysk najsłabszych, a ich miejsce zajmują miłość, bezpieczeństwo, wyrozumiałość, czyli jedność.

Duch Święty jest w Kościele i chce go ukazać jako wspólnotę różnorodnych wspólnot. Sami doświadczamy, że rodziny, z których wyszliśmy i tak wiele im zawdzięczamy, są niejednokrotnie podzielone i przestały być znakiem udzielania się Ducha Świętego. Ratunkiem dla nich może być tylko Kościół, bo Jezus żyje w nim nieustannie i obdarza swoim życiodajnym Duchem tworzącym jedność.

Żyjemy w czasach ostatecznych, w których starotestamentowe zapowiedzi zrealizowały się. Wielu jednak, zwłaszcza młodych przestało już słuchać Dobrej Nowiny, bo nie widzą w codziennym życiu jej skuteczności. Mogą ich zatrzymać znaki, zwłaszcza jeden zwierający w sobie wszystkie – jedność pomiędzy „wilkiem i barankiem”.

 

ks. prof. Stanisław Witkowski MS ks. dr hab. Stanisław Witkowski MS
ROZWAŻANIA SŁÓW EWANGELII
(Mk 13, 24-32), XXXIII Niedziela Zwykła, 18-11-2018

Co się skończy, a co zostanie

Gdy świat widzialny rozpadnie się na kawałki, a kurz i emocje już opadną, zobaczysz samego siebie ze skarbami, które zgromadziłeś w niebie. Tymi skarbami będzie słowo Boże, które udało ci się wcielić w życie. Słowo przebaczenia i służby. Słowo, które wcielając się w twoje życie przynosiło Chrystusa temu światu. Ono przetrwa i nie przeminie. Będzie twoim obrońcom lub oskarżycielem.

diakon Paweł Baran MS
(Wyższe Seminarium Duchowne Misjonarzy Saletynów w Krakowie)

ROZWAŻANIE SŁÓW EWANGELII

A F O R Y Z M

„Jesteśmy podobni do pielgrzymów, których nie męczy wędrówka przez pustynię, ponieważ ich serca zamieszkały już w Świętym Mieście.”

(Antoine de Saint-Exupéry)


CZYTANIA LITURGII NA DZIŚ
MULTIMEDIA
FACEBOOK

3 dni temu

Już od najbliższej niedzieli w saletyńskich parafiach oraz w prenumeracie dostępny kolejny numer Posłańca! ... WięcejMniej

Zobacz na Facebooku

5 dni temu

"Dziś Kościół w Irlandii pokutuje za czasy, w których uciskał naród swoją władzą. Ludzie odchodzą nie tylko ze względu na pedofilię, ale też z powodu nadmiernego używania władzy. W latach 60., czy nawet jeszcze 70. Kościół irlandzki był bardzo wymagający i surowy w stosunku do swoich wiernych. To był Kościół władzy, siły, a nawet przemocy, i oczywiście grzechu ludzi Kościoła: biskupów, kapłanów. To może nas i dziwić i przerażać, ale taka była rzeczywistość..."

O trudnej pielgrzymce papieża Franciszka do Irlandii i o różnicach miedzy Kościołem w Polsce i w Irlandii, z ks. Andrzejem Sroką, wieloletnim duszpasterzem w Limerick rozmawia Iwona Kosztyła - już niebawem w nowym numerze Posłańca!
... WięcejMniej

Zobacz na Facebooku
PARTNERZY
KARTKA z KALENDARZA